به‌رز و به‌ڕێز بێ یادی عه‌بدوڵا محه‌ممه‌دی ناسراو به‌ سۆفی عه‌بدوڵا

هاوڕێ عه‌بدوڵا محه‌مه‌دی ساڵی ١٣١٨ له‌ بنه‌ماڵه‌یكی زه‌حمه‌تكێشی ئاوای هاله‌یره‌ له‌ به‌شی ساڕاڵی ناوچه‌ی سنه‌ له‌ دایك بوو، هه‌ر له‌و كاته‌وه‌ كه‌ ده‌ستی توانای كاركردنی په‌یداكرد، به‌ جێگای چوونه‌ مه‌دره‌سه‌ و چێژ وه‌رگرتن له‌ خۆشییه‌كانی ده‌ورانی منداڵی، شانی دایه‌ ژێر كاری سه‌خت و تاقه‌ت پڕوكێن .

له‌ ڕه‌وتی ئه‌م ژیانه‌ پڕ له‌ مه‌ینه‌ته‌دا نابه‌رابه‌ری نێو كۆمه‌ڵگای سه‌رمایه‌داری هه‌ست پێ كرد، به‌تایبه‌ت كاتێك زوڵم و زۆری ئاغا و پشتیوانی ڕژێمی شای له‌م ئاغه‌ كۆنه‌ په‌رستانه‌ ئه‌دیت قین و بێزاری ئه‌ونده‌ی تر قوڵتر ده‌بووه‌وه‌، هه‌ر له‌و سه‌رده‌مه‌دا هاوڕێ عه‌بدوڵا وه‌ك كه‌سێكی دژ به‌ ئاغاو ده‌ره‌به‌گایه‌تی له‌ مه‌نته‌قه‌دا ناسرا و خه‌ڵك به‌ ڕێزه‌وه‌ چاویان لێ ده‌كرد.

هه‌میشه‌ له ‌نێو كۆڕ و كۆمه‌ڵی زه‌حمه‌تكێشانی ده‌وروبه‌ری باسی مه‌ینه‌تیه‌كانی ناو كۆمه‌ڵگای سه‌رمایه‌داری و زوڵم و زوری ئاغای ­ده‌كرد و ده‌یوت، بۆچی ئێمه‌ شه‌و  و ڕۆژ كار ده‌كه‌ین و ئاره‌ق ده‌ڕژین به‌ڵام سفره‌ی ماڵمان هه‌ر خاڵیه‌؟ ژن و مناڵمان ڕه‌ش و ڕوتن و خاوه‌نی هیچ شتێك نین.

ئه‌م تایبه‌تمه‌ندیه‌ شۆڕشگێڕانه‌ ڕۆژ له‌ ڕۆژ زیاتر هاوڕێ عه‌بدوڵای له‌ ناو خه‌ڵك دا خۆشه‌ویست و ناسراو ده‌كرد، چه‌ندین جار به‌ده‌ستی كۆنه‌په‌رستانه‌ و پۆلیسی ئه‌مینه‌تی ڕژێمی شا ده‌س گیرو زیندانی كرا، به‌ڵام به‌ هیچ جۆرێك له‌ به‌رامبه‌ر هه‌ڕه‌شه‌ و زه‌ختی ئه‌و تاقمه‌ خوێن مژه‌ و كاربه‌ده‌ستانی ده‌وڵه‌ت كۆڵی نه‌دا .

له‌ نێوان ساڵه‌كانی ٤٧و ٤٨ دا له‌ په‌یوه‌ندی له‌ گه‌ڵ هاوڕێیانی گیان به‌خت كردو حسێن ی پیرخزری و ئه‌یوبی نه‌به‌ویی له‌گه‌ڵ ئامانج و سیاسه‌تی كۆمۆنیستی كۆمه‌ڵه‌ ئاشنا بوو وه‌ به‌م جۆره‌ په‌یوه‌ندیكی قوڵی له‌گه‌ڵ ئه‌م رێبازه‌ دامه‌زراند و هه‌تا ڕاپه‌ڕینی ساڵی ١٣٥٧ وه‌ك لاینگرێكی هه‌ڵسوڕاوی كۆمه‌ڵه‌ له‌ناو هاوچینه‌كانی دا ته‌بلیغی ده‌كرد.

له‌ جه‌ریانی ڕاپه‌ڕینی شكۆداری ساڵی ٥٧ وه‌ك كرێكار و زه‌حمه‌تكێشیكی وشیارو به‌ ئاو‌اتی ڕزگار بوون له‌ چنگ مه‌ینه‌ته‌كانی نیزامی سه‌رمایه‌داری هاته‌ مه‌یدانی خه‌بات و تێكۆشان.

پاشانیش كه‌ ڕژێمی كۆماری ئیسلامی هاته‌ سه‌ركار و هێرشی وحشیانه‌ی خۆی بۆ ئه‌ستاندنه‌وه‌ی ده‌سكه‌وته‌كانی شۆڕش ده‌س پێكرد، هاوڕێ عه‌بدوڵا ده‌ستی دایه‌ چه‌ك و له‌ دژی ئه‌م ڕژێمه‌ش خه‌باتی كرد.

له‌ ده‌وری ئه‌وه‌ڵی بزوتنه‌وه‌ی شۆڕشگێڕانه‌ی كوردستان له‌ گرتنه‌وه‌ی شاری دیوانده‌ره‌دا ده‌ورێكی به‌رچاوی گێڕا، هه‌ر ئه‌وكاته‌ له‌ چه‌ندین ماموریه‌تی ته‌شكیلاتی دا وه‌ك پێشمه‌رگه‌یكی تێكۆشه‌ر فه‌عالانه‌ به‌شداری كرد ، له‌وانه‌ یارمه‌تی دانی خه‌ڵكی ئاوایه‌كانی قڵاولیانه‌، میشیاو، كانی كه‌وو، هاڵه‌یه‌ره‌، گه‌زان و قۆجر بۆ مسادره‌ی زه‌وی ئاغاكان ده‌ورونه‌خشی به‌رچاوی گێڕا. له‌شه‌ڕی ٢٤ ڕۆژه‌ی شاری سنه‌ له‌ ساڵی ١٣٥٨ دا به‌شداری چالاكانه‌ی كرد و پاش داگیركردنی شار له‌ لایه‌ن هێزه‌كانی ڕژێمه‌وه‌ هاوڕێ عه‌بدوڵا هه‌ڵسوڕاونی شۆڕشگێڕانه‌ی خۆی له‌ دیهاته‌كانی به‌شی ساڕاڵ درێژه‌ پێدا، له‌ په‌نا كاروباری ته‌شكیلاتی ده‌بووا ژیانی بنه‌ماڵه‌كه‌ی دابین بكات.

ساڵی ١٣٦١ كاتی خه‌ریكی كاری كشاوه‌رزی بوو، هاوڕێ عه‌بدوڵا له‌ لایه‌ن به‌كرێگیراوانی ڕژێمه‌وه‌ گیراو به‌ڕێ كرایه‌ زیندانی دیوانده‌ره‌، بۆ ماوه‌ی یك ساڵ خرایه‌ ژیر توندترین ئه‌شكه‌نجه‌ی جه‌لادانی مێژو ، ته‌نانه‌ت له‌م ماوه‌یه‌دا به‌هۆی ئه‌زیه‌ت و ئازار و لێدانی زۆر ده‌ستێكی له‌ده‌س دا، ئه‌م هه‌موو وه‌حشی گه‌ریه‌ی پاسدارانی ڕژێم بۆ ئه‌وه‌ بوو كه‌ به‌هه‌ر جۆرێك بێ چۆكی پێ دابده‌ن و لێوی ڕازداری بكه‌نه‌وه‌، هاوڕێ عه‌بدوڵا له‌ به‌رامبه‌كێكی قارامانانه‌ ئه‌م ئاواتانه‌ی به‌كرێگراوانی به‌ گوڕ سپارد.

پاش ئه‌وه‌ی به‌كرێگیراوانی ڕژێم نه‌یانتوانی هیچی لێ وه‌ده‌س بخه‌ن، ناردیانه‌ زیندانی قزڵ حه‌ساری تاران و خرایه‌ ژێر دڕندانه‌ترین ئه‌شكه‌نجه‌كانه‌وه‌.

زیندان بۆ هاوڕێ عه‌بدوڵا ببوه‌ مه‌یدانێكی دیكه‌ی خه‌بات له‌ دژی دوژمنانی چینایه‌تی ، ته‌بلیغ و ته‌رویجی ڕێبازی كۆمۆنیزم و هاندانی زیندانه‌كان بۆ ڕاوه‌ستان، نمونه‌ی ئه‌و هه‌ڵسوڕانه‌ به‌نرخانه‌ن كه‌ جه‌سورانه‌ به‌ڕێوه‌ی ده‌برد .

سه‌رئه‌نجام ئه‌م هاوڕێ خۆشه‌ویسته‌مان له‌ ڕۆژی ١٩ی جۆزه‌ردانی ساڵی ١٣٦٢ له‌ زیندانی قزڵ حه‌سار به‌ده‌ستی جنایه‌تكارانی ڕژێمی كۆماری ئیسلامی ئیعدام كرا، به‌م جۆره‌ هاوڕێ عه‌بدوڵای محه‌مه‌دی ناسراو به‌سۆفی عه‌بدوڵا ، گیانی له‌ پێناو ڕزگاری چینی كرێكار و هه‌موو بێ به‌شانی ئه‌م كۆمه‌ڵگایه‌دا به‌خت كرد .

یادی فیداكاری و كۆڵنه‌ده‌ری هاوڕێ عه‌بدوڵا بۆ هه‌میشه‌ له‌دڵماندازیندوه‌ و قه‌ت له بیر ناجێته‌وه‌.

گرامي باد ياد زحمتكش آگاه و رزمنده رفيق عبدالله محمدي

خرداد ماه سال 1362 بود كه خبر اعدام رفيق عبدالله محمدي (صوفي عبدالله) توسط جنايتكاران جمهوري اسلامي، اهالي زحمتكش روستاي "هاله دره" بخش سارال ناحيه سنندج را در ماتم فرو برد. آنها   در مرگ عزيزي به سوگواري نشسته بودند كه سالهاي بسياري شريك غم و شادي شان بود. در حل مشكلاتشان آنها را ياري ميداد و در مبارزاتشان هدايتگر و راهنما بود. طنين كلام او را به خاطر مياوردند كه در جمعها و محافل خانوادگيشان اينگونه سخن مي گفت: "چرا ما بايستي شب و روز جان بكنيم، اما سفره هايمان خالي و بي رونق و زن و فرزندانمان گرسنه و محروم باشند، چرا بايد ثمره رنج و تلاش ما را عده معدودي به جيب بزنند، ثروتها بياندوزند و در ناز و نعمت به سر برند، بايد چاره اي انديشيد، نبايد به اين وضع مشقت بار تن داد." بهمان اندازه كه اندوه و غم اهالي زحمتكش روستاي "هاله دره" سنگين بود، نفرت و بيزاري از جلاداني كه يار و مشاور صميمي و صادقشان را از آنها گرفته بودند در قلبهايشان انباشته ميشد. اكنون پس از چند سال خاطره فداكاريهاي رفيق عبدالله هنوز در قلب اهالي اين روستا و روستاهاي بخش سارال سنندج زنده است.

رفيق عبدالله محمدي زحمتكش آگاه و هوشياري از اهالي روستاي "هاله دره" بود، 56 سال سن داشت و اندوخته اي از تجارب مبارزاتي. ستم و نابرابري را از همان دوران كودكيش كه ناچار شد براي كمك به تامين معاش خانواده اش در مزارع كار كند، لمس كرد. نسبت به مالكان مرتجع و سود جو كه شيره جان زحمتكشان را مي مكيدند كينه و نفرتي عميق داشت.

18 ساله بود كه تامين گذران خانواده بر دوشش قرار گرفت. او نمي توانست وضع زندگي خود و ديگر زحمتكشان را ببيند و ساكت بنشيند. آرزوي يك زندگي شايسته انسان براي كارگران و زحمتكشان در دلش ريشه دوانيده بود و همواره به رهايي از ظلم و ستم جامعه موجود مي انديشيد، در جمعها و محافل ديگر زحمتكشان روستا حضور مي يافت و با آنها از ستم و نابرابريها و راه چاره سخن مي گفت. مزدوران رژيم شاه و مالكان مرتجع منطقه وجود او را خطري براي خود مي دانستند و در تلاش بودند كه جلو فعاليتها و افكار انقلابي او را سد نمايند. دستگير و زندانيش كردند. به اذيت و آزارش پرداختند، اما رفيق عبدالله همچنان شور و عشق به رهايي و برابري را در ميان زحمتكشان مي پراكند.

رفيق عبدالله سالهاي 1353 و 1354 در ارتباط با رفقاي جانباخته كومه له حسين پير خضري و جميل ذكريائي با سياستها و اهداف انقلابي و كمونيستي آشنا شد و با كومه له پيوند تشكيلاتي برقرار كرد.

در دوره انقلابي سال 1357 فعال و پر شور به ميدان مبارزه آمد و دوشادوش كارگران و زحمتكشان ديگر در مبارزات پر شور آن دوران شركت كرد و آنگاه كه رژيم جنايتكار جمهوري اسلامي حاكميت خود را به توده هاي مردم ايران تحميل كرد و يورشي درندانه را براي باز پس گرفتن دستاوردهاي مردم كردستان آغاز كرد، رفيق عبدالله به فعاليت مسلحانه عليه آن پرداخت و در آزاد ساختن شهر ديواندره از چنگال مزدوران اشغالگر جمهوري اسلامي فعالانه شركت نمود. در همين مقطع در چندين ماموريت تشكيلاتي به مثابه يكي از پيشمرگان رزمنده كومه له شركت كرد و در مصادره زمينهاي مالكان چندین روستای منطقه سارال به ياري زحمتكشان شتافت. بعد از اتمام موفقيت آميز اين ماموريتها وظايف و فعاليتهاي انقلابيش را در مقر پيشمرگان كومه له در محله "گردي گرول" ادامه داد و به دنبال آن در جنگ حماسي 24 روزه و دفاع از شهر سنندج شركت كرد.

پس از اشغال شهر سنندج توسط مزدوران جمهوري اسلامي رفيق عبدالله فعاليتهايش را در روستاهاي منطقه  سارال ادامه داد، علاوه بر فعاليتهاي سياسي مبارزاتي، تامين زندگي خانواده نيز بر دوشش بود.

زحمتكشان منطقه سارال او را ياور روزهاي سخت خود مي دانستند، كوچكترين مسائل و مشكلات زندگيشان را با وي در ميان مي نهادند و از وي ياري مي خواستند. رفيق عبدالله سال 1361 در حاليكه در روستاي محل سكونتش همچون هميشه با دستان پر تلاش مشغول كار كشاوري بود توسط افراد جمهوري اسلامي دستگير شد، يك سال تمام، شيوه هاي گوناگون و وحشيانه شكنجه را در موردش بكار بستند تا جائيكه يك دستش را نيز در اثر شكنجه از دست داد. مزدوران قصد داشتند با شكنجه و  آزار جسمي و روحي، شخصيت انساني و انقلابي و اراده استوار و رزمنده رفيق عبدالله را درهم شكسته و او را وادار به سخن گفتن نمايند، اما اراده مقاوم وي آرزوي جلادان جمهوري اسلامي را نقش بر آب كرد. او در زندان نيز سر مشقي براي ديگر زندانيان شده بود و بدينسان زندان نيز عرصه اي ديگر از مبارزه براي رفيق عبدالله بود. او نه مي توانست و نه مي خواست كه تن به قوانين وحشيانه زندان بدهد و ساير زندانيان را نيز به مبارزه و مقاومت عليه اين قوانين دعوت مي كرد.

جلادان جنايتكار جمهوري اسلامي بيش از اين تحمل اين زحمتكش آگاه و انقلابي را نداشتند و در تاريخ 19 خرداد ماه سال 1362 در زندان قزل حصار وي را تيرباران كردند.

ياد او را با ادامه راه پرافتخارش گرامي ميداريم.