به‌رز و به‌رێز بێت یادی پێشمه‌رگه‌ی خه‌باتكار كۆمه‌ڵه‌ و ئه‌ندامی لێهاتووی حیزبی كومونیستی ئرێان هاوڕێ"سه‌دێق عه‌لی په‌نا"

هاوڕێ"سه‌دێق عه‌لی په‌نا" ساڵی 1346 له‌ كۆشكی بنه‌ماله‌یه‌كی زحمه‌تكێش له‌ شاری سنه‌ چاوی به‌ ژین پشكۆت. دایك و باوكی هاوڕی سدیق له‌ زومره‌ی ئه‌و زحمه‌تكێشانه‌ بوون كه‌ شه‌و رۆژ كاریان ده‌كرد و هه‌ولیان ده‌دا ژیان خۆیان و 6 مناڵه‌كه‌یان دابین بكه‌ن. هاوڕێ سدیق هه‌ر له‌ سه‌رتایی مناڵیه‌وه‌ له‌ گه‌ڵ ده‌رد و ره‌نج و مه‌ینه‌تی ژیان ئاشنا بووه‌ و هه‌ستی به‌ هه‌ڵاواردن و نابه‌رابه‌ری له‌ نیزامی چینایه‌تی كرد. هاوڕێ سدیق تازه‌لاو بوو كه‌ شوڕش شكۆداری خه‌ڵكی ستكلێكراوی ئێران له‌ دژی ده‌سه‌ڵاتی پاشایه‌تی وه‌ك ده‌یان هه‌زار تازه‌ لاوی دیكه‌ ئه‌ویشی به‌ره‌و خه‌بات و شوڕش هان ده‌دا. به‌ هوی ئه‌وه‌ی كه‌ ژماره‌یه‌ك له‌ هاوڕێانی ناسراوی كۆمه‌ڵه‌ له‌وانه‌ هاوڕێانی"ئه‌یوب نه‌به‌وی"، "كاك شوان"، "خالێد باباحاجیان" و چه‌ند كه‌سێكی دیكه‌ سه‌ردانی ماڵی هاوڕێ سدیقیان ده‌كرد، ئه‌و زۆر زوو له‌گه‌ڵ بیروبوچونیه‌ كومونیستی ئاشنا بوو و ئاوات و ئاره‌زوه‌كانی ئیسنانی خۆی تێدا به‌ دی ده‌كرد.

هه‌ر له‌م ده‌وره‌یه‌ دا بوو كه‌ هاوڕێ"ئیسماعیل عه‌لی په‌نا" ئاموزای خوشه‌ویست هاوڕێ سدیق له‌ كاتی گه‌ێاندنی یارمه‌تی بۆ خه‌ڵكی توركه‌مه‌ن سه‌حرا گیانی له‌ ده‌ست دا و ئه‌مه‌ش كاریگه‌ری زۆری كرده‌ سه‌ر ئه‌م هاوڕێه‌مان و وری بۆ درێژه‌ی خه‌بات پته‌و تر كردز

دوای شوڕش و شه‌ری 24ی رۆژه‌ی شاری سنه‌ هاوڕێ "سه‌دیق" كه‌ له‌ گه‌ڵ كۆمه‌ڵه‌ بوو له‌ شاری مایه‌وه‌ و وێرای ژماره‌یه‌ك له‌ هاوڕێانی هه‌سته‌یه‌كیان پێك هێناو و ده‌ستیان دایه‌ ته‌بلیغی ئامانج و سیاسه‌ته‌كانی كۆمه‌ڵه‌ له‌ ناو خه‌ڵكی كرێكار و زحمه‌تكێشی ئه‌و شاره‌.

بڵاو كردنه‌وه‌ی نوسراوه‌كان و خه‌برنامه‌كانی كۆمه‌ڵه‌ و هه‌روه‌ها كۆكردنه‌وه‌ی یارمه‌تی و ناردنی بۆ هاوڕێانی پێشمه‌رگه‌ له‌ زومره‌ی ئه‌و تێكوشانه‌ بوون كه هاوڕێ سه‌دیق و هاوڕێانی به‌روێوه‌ یان ده‌برد.

زستانی ساڵی 1361 كاتێك هاوڕێ سدیق له‌ لایه‌ن هێزه‌كانی رژیمه‌وه‌ شناسایی كرابوو له‌ شار هاته‌ ده‌رێ و به‌ ریزی هێزی پێشمه‌رگه‌ی كۆمه‌ڵه‌ په‌یوه‌ست بوو.

هاوڕێ سدیق دوای تێپه‌ر كردنی سه‌ركه‌وتوانه‌ی ده‌وره‌ی ئاموزشی سیاسی و نیزامی له‌ ئاموزشگای كۆمه‌ڵه‌ ماوه‌یه‌ك له‌ واحێده‌كانی جنوبی كوردستان و دواتر له‌ گوردانی كاك فواد سازمان دراو و دوای ماوه‌یه‌ك بۆ به‌ به‌رپرسی سیاسی ده‌سته‌یك له‌ هاوڕێانی پێشمه‌رگه‌.

هاوڕێ "سدیق عه‌له‌ په‌نا" پێشمه‌رگه‌یه‌كی فیدار كار و تێكوشه‌ر و ماندووی نه‌ناس له‌ بواری كاری نیزمای و سیمایه‌كی خوشه‌ویست و تێكوشه‌ر له‌ بواری سیاسی بوو كه‌ به‌ هوی كارلێهاتووی و باوه‌ری قوولی به‌ كۆمه‌ڵه‌ و رێبازی كومونیستی حیزبی كۆمونیستی ئێران وه‌ك ئه‌ندامی حیزبی كومونیست وه‌رگیرا بوو.

ئه‌م هاوڕێڕ خوشه‌ویسته‌مان زۆر زوو له‌ گه‌ڵ خه‌ڵكی كرێكار و زحمه‌تكێشی ئه‌و شوێنانه‌ی كه‌ تیدا بوو ئاشنا ده‌بوو، له‌ گه‌لیان داده‌نیشت و كۆی بۆ قسه‌ و باسه‌كانیان راده‌گرت و به‌ زمانێكی شیرین و پاراو هه‌وڵی ده‌دا ئه‌و شتانه‌ی كه‌ خۆی له‌ كۆمه‌ڵه‌ و حیزبی كومونیستی ئێران فێری ببوو، بۆ ئه‌وان باسی بكات.

به‌ داخه‌وه‌ مه‌رگی نابه‌وه‌خت مه‌ودای نه‌دا تا هاوڕێ سه‌دیق هێز و توانای خۆی زیاتر له‌ خزمه‌ت به‌ كۆمه‌ڵه‌ و خه‌ڵكی كرێكرا و زحمه‌تكێش به‌ كار بێنیت و رێكه‌وتی 28ی تیر مانگی ساڵی 1363 له‌ كاتی هێرشی به‌ربڵاوی هێزه‌كانی رژیم بۆ ئاوایه‌ه‌كانی "سوێسنێ" له‌ ناوچه‌ی سه‌رده‌شت كه‌وته‌ به‌ر گولله‌ جینایه‌تكارانی رژیمی كۆماری ئیسلامی و گیانی ئازیزی به‌خت كرد.

به‌ درێژه‌ دان به‌ رێبازی كومونیستی و سه‌ربه‌رزانه‌ی هاوڕێ سدیق عه‌لی په‌نا و سه‌رجه‌م گیانبه‌خت كردوانی ریزه‌كانی كۆمه‌ڵه‌ و حیزبی كومونیستی ئێران رێز له‌ یادی خوشه‌ویستیان ده‌گرین.

یادنامه رفیق صدیق علی پناه از زبان برادرش خالد علی پناه

گرامی باد یاد پیشمرگ رزمنده و انقلابی برادر عزیزم صدیق علی پناه عضو کومه له و حزب کمونیست ایران
صدیق علی پناه متولد سال 1346 در خانوادهای کارگر در شهر سنندج چشم به جهان گشود .
پدرم در کارگاه نانوایی شغل خمیر گیری داشت و هر شب ساعت یک شب از خواب بیدار میشد و تا ساعت چهار بعد ظهر در گرمای طاقت فرسای و بیش از حد نانوایی مشغول کار سخت بود تا برای خانواده ایی با شش فرزند زندگی را به پیش ببرند و تنها نان اور خانواده بود مادرم گاه گاهی برای زنان هم محلیمان پیراهن می دوخت و مبلغ ناچیزی گیر می آورد وبا پشتکار و هوشیاری زیاد می باید با این درآمد کم و ناچیز شکم بچهها را سیر کند سفره ما بیشتر در مواقع عید و جشنها رنگین میشد ما همه بچهها در همان دوران کودکی مزه فقر و تنگدستی را چشیده بودیم و با تمام وجودمان لمس میکردیم و در دنیای ساده کودکیمان همیشه حسرت و آرزوهایمان بیشتر و بیشتر میشد دوران نوجوانی ما همراه بود با انقلاب 57 وما هم همچون هزاران خانواده تنگدست در تلاش برای زندگی بهتر و آسایش بهتری بودیم در آن دوران خانواده ما با جمعی از مبارزان و مارکسیستهای شهر ارتباط و رابطه خوبی داشت .پدرم بعد از سالها کرایه نشینی قطعه زمینی را بصورت قسطی خریداری کرد و به دلیل تنگدستی امکان ساختنش را نداشتیم مادرم هر روز صبح تا غروب مشغول خشت درست کردن بود و بواسطه رفاقت و نزدیکی پسر عموی عزیزم اسماعیل علی پناه که در آن دوران انسانی سیاسی و مارکسیست بود با جمعی از دوستانش خیلی به خانواده ما کمک کردند در ساختن خانه فقیرانه ما .کسانی همچون کاک شوان وایوب نبوی و عطا مفاخری وخالد باباحاجیان و فرهاد امانتی و حمید فرشچی قوت قلب دوران سختیهایمان بودند صدیق هم با سن و سال کمی که داشت در میان چنین انسانهایی درکش و ارادهاش را پروراند . با ورود پیشمرگان به شهر سنندج من و برادر بزرگم پیشمرگ شدیم .تاثیر از دست دادن عزیزمان که برای کمک به مردم ترکمن صحرا همراه اکیب پزشکی جانش را از دست داد و اسماعیل علی پناه یار و دلسوز زحمتکشان و رهبر کارگران کارخانه پوشاک سنندج بود. تمامی خانوادههای ما را به عرصه سیاست کشانده بود .بعد از جنگ 24 روزه سنندج صدیق در شهر ماند و همراه رفقا صلاح مفاخری و فائزه شهابی و صلاح احمدی نوره هسته ای تشکیل داده بودند و مشغول فعالیت در داخل شهر بودند از شعار نویسی و پخش خبر نامه کومه له در سطح شهر سنندج و جمعآوری تدارکات و دارو و فرستادن آنها به بیرون.گوشه هایی از کارهای هسته مخفیشان در شهر بود که صدیق و دوستانش شبانه روری انجام می دادند. در زمستان 61 وقتی بخشی از تشکیلات کو مه له بوسیله رژیم شناسایی شد صدیق و تعدادی از دوستانش چون شناسایی شده بودند مجبور به ترک شهر سنندج شدند و به صفوف پشمرگان کومه له پیوستند . صلاح مفاخری بعد از چند ماه در درگیری حمله رژیم به باینچو جانش را از دست داد. فائزه شهابی در گردان دالاهو در دول دری جانش را از دست داد. و صلاح احمدی در حمله حزب دمکرات به مقرهای جنوب کردستان در نرملاسی جانش را از دست داد .صدیق در درگیری آبادی داوداوی از توابع سر دشت جانش را از دست داد .
صدیق مدتی در واحد های جنوب همچون دوران کار مخفی در شهر سنندج فعالانه و جسورانه شرکت کرد به علت درک و متانت و محبوبیتش بعد از مدتی در گردان کاک فواد در پل شهیدان تاله سوار مسئول سیاسی دسته و مسئول بیسیم پل خودشان بود رفقایش دوستش داشتند. متأسفانه به علت فعالیتهای وسیع کومه له در آن دوران کوتاهی که در صف پیشمرگان کومه له بود من 2 بار صدیق را دیدم که خیلی آدم سیاسی و جدی و مصمم و راسخ بود بدون هیچ تردیدی وظایف خود را پیش میبرد و به آن ایمان و عقیده داشت نامه هایی که برایم مینوشت از زندگی مردم مناطق سردشت و پیرامونش که واحدشان برای ماموریت به آن منطقه فرستاده شده بودند مینوشت از موفقیت های خودش و از آرزوهای دوران کودکیش وقتی خانه گلیمان را درست میکردیم از رنج و مشقت پدر و مادرمان.

خوب به یاد دارم که آخرین نامه اش 2 ماه پیش از جانباختنش همراه این شعر برایم نوشته بود


چه کند با دل چون آتش من آتش تیر بلشویک وار باید جنگید
و از اینکه به عضویت کومه له و حزب کمونیست در آمده بود خیلی خوشحال و شاد بود نوشته بود میدانم الان وظایف سنگینتری رو دوش دارم امیدوارم بتوانم مثل عضو به خودم و همسنگرانم و به کارگران و زحمتکشان وفادار و صادق باشم و تلاش کنم برای یک دنیای بهتر دنیایی دور از ستم و استثمار دنیایی برابر در شان انسان و انسانیت.
صدیق در حین ماموریت در آبادی های داوداوی و مه مکاوی در بین محور سر دشت در یک درگیری که نیروهای رژیم حمله وسیعی را به منطقه کرده بودند بعد از ساعتها درگیری تابستان سال 63 نزدیکی های غروب در حین پیشروی به سنگر نیروهای دشمن گلوله به سرش اصابت کرد و همراه یکی دیگر از پیشمرگان کو مه له به نام خالد رحمانی جانشان را از دست دادند. در آن هنگام من در داخل شهر سنندج در حین انجام ماموریت تشکیلاتی بودم نیروهای اطلاعات به شدت مادرم را تحت تعقیب قرار داده بودند و نزدیک یک ماه بود مادرم شبها در خانه خودمان نمی ماند وقتی خبر جان باختن صدیق را از رادیو کومه له پخش شد مادرم به خانه بازگشت و مردم زیادی برای دلداری از مادرم و خانوادهام در همان خانهای که تک تک خشت هایش را مادرم درست کرده بود جمع شده بودند غروب همان روز نیروهای اطلاعات به خانه ما یورش بردند و مادرم و تماتم خانواده و بیش از 72 نفر را دستگیر کردند و مادرم را 9 ماه زیر شکنجه و اذیت و آزار و دهها کابل به زیر پاهایش زده بودند که پیر زن را به اعتراف دروغین وادار کنند و بعد از 9 ماه همه اعضاء خانوادهام را به مدت 11 سال به حجره مسجدی در یک آبادی دور بین کرج و تهران تبعید کردند.
یاد صدیق عزیز هر چند که مرگ به او مهلت نداد که زمان بیشتری زنده بماند در 2 سال پیشمرگ بودن و با سن کم مسئول سیاسی یک واحد را به پیش میبرد و عزیز و محبوب رفقا و دوستان و کسانی بود که او را می شناختند یادش گرامی و راهش بردوام.